Nalika Kita Ora Ono

Nalika kita wis ora ana, urip ing donya iki tetep mlaku kaya biyasa. Langit isih biru, srengenge isih surup lan padhang, lan angin isih mbelai godhong-godhong wit. Nanging jeneng lan lelampahane awak kita bakal mung kari kenangan, ngendhelake sepi ing atine wong-wong sing tau kenal.

Wong-wong bakal kelingan carane kita eseman, carane kita guyu, lan carane kita ngucapake tembung. Saben langkah lan lampah sing tau ditindakake bakal ninggal tapak ing pangeling-eling, sanajan awak wis ora kasat mata maneh.

Nalika kita wis tiada, wong sing sayang marang kita bakal ngrasakake sepi sing jero. Tangise ora kudu banjir banyu mata, nanging kebak rasa kangen lan nyesek ing dada amarga ora bisa ndeleng utawa ngobrol kaya mbiyen.

Urip iku kaya lelampahan cendhak, mung mampir ngombe. Wektu kita teka lan lunga, kabeh mung pitakonan apa bekas sing wis kita tinggalake ? Apa kabecikan sing wis kita sebarake marang sesami?

Wong kang urip bakal nglajengake urip, sedhih bakal alon-alon luntur, nanging kenangan apik bakal langgeng ana ing sajroning ati. Mula, nalika isih ana wektu, sepira becike yen kita tansah tumindak becik marang wong liya.

Nalika kita wis tiada, wektu wis mandheg kanggo kita, nanging ora kanggo donya. Saiki giliran wong-wong sing isih urip kanggo nerusake crita, nggawe kenangan anyar, lan ngleluri saben piwulang sing tau kita tinggalake.

Pati iku dudu pungkasan, mung gerbang kanggo urip anyar sing ora kawedharake marang manungsa. Nanging, ing ati saben wong kang kelingan, kita bakal tetep urip — awujud kenangan, pitutur, lan inspirasi.

Saben ukara, saben tumindak, lan saben rasa tresna sing tau kita wenehake bakal dadi warisan kang ora katon. Mula, nalika kita isih pinaringan kesempatan, ayo ngisi urip iki kanthi makna, supaya nalika kita tiada, ora mung ninggal sepi.

Wong-wong bakal nglumpuk nalika dina pamungkas kita. Ana kang ngucapake donga, ana kang nyimpen kenangan, lan ana kang ngeling-eling carane kita nguripi saben dina. Urip iku cendhak, nanging kenangan iku langgeng.

Nalika kita tiada, semesta bakal sepi sakiwa tengene awak kita, nanging ati wong-wong sing nresnani bakal tetep nyebut jeneng kita. Mula, urip iki ora mung kanggo awake dhewe, nanging kanggo ninggal jejak kabecikan ing ati wong liya.